چندی پیش در خبر ها خواندم که کشورهای عربی در جهت تجهیز خود از لحاظ نظامی برای مقابله با تهدیدی به نام ایران با آمریکا قرار دادهای کلان خرید تسلیحات پیشرفته نظامی کرده اند . این کشورهای عربی عبارتند از عربستان سعودی و عمان و کویت و امارات که ارزش قرارداد هریک از این کشورها به ترتیب عبارت است از 60 ، 12 ،7 و 40 میلیارد دلار که کارشناسان جمع این قرار داد ها را مبلغی بالغ بر 128 میلیارد و 800 میلیون دلار تخمین زده اند . که اگر این مبلغ را با کل درامد برآوردی درآمد نفت در سال 1389 که در لایحه بودجه پیش بینی شده است به ارزش 265 هزار و 387ميليارد ريال معادل حدود 265 هزار میلیارد دلار مقایسه کنیم آمریکا با این قرار دادها تقریبا به درآمدی بالغ بر نیمی از درآمد نفتی ایران در یک سال دست یافته است . و این قراردادهای نظامی کلان همچون یک خونی تازه در رگ های اقتصاد رکود زده آمریکا خواهد بود .


کشور عزیز ما زمانی که در سال 57 انقلاب را تجربه کرد با ایدئولوژی دفاع از مستضعفان جهان همراه شد . ولی در حال حاضر  موجودیت کشور ما منبع درآمد سرشاری برای به قول خودمان مستکبران جهان شده است . چه در زمان 8 سال جنگ با عراق بسیاری از کشورهای جهان با فروش تسلیحات به دو طرف درگیر ثروت هنگفتی را به جیب زدند و تنها این مردم دو کشور درگیر بودند که از گذشته مستضعف تر شدند و چه اکنون که کشورهای همسایه برای تامین امنیت خود متحمل صرف هزینه های هنگفت می شوند و این به منزله رونق شرکت های ساخت تجهیزات نظامی و فراهم شدن فرصت های شغلی و به حرکت درآمدن چرخ های اقتصاد کشور طرف معامله .


در کنار تحریم های اقتصادی آمریکا و متحدان این کشور همچنان درآمد های سرشاری برای گروه زیادی از کشورها که نقش واسطه را بازی می کنند حاصل شده است . و یا گروهی از کشورها که به قول معروف  از آب گل آلود ماهی میگیرند و با نزدیک کردن خود به ایران به نوعی خود را منتفع می کنند و ایران را به منزله پلی می دانند تا بتوانند از طریق آن به اهداف خود دست یابند . و با نزدیک کردن خود به ایران طرف مقابل یعنی کشورهای قدرتمند را مجبور به دادن امتیاز کنند .


اینجاست که این ضرب المثل معروف توی ذهنم تداعی میشود که اگر این چاه برای ما آب نداشت ،برای دیگران نون خوبی داشته و خواهد داشت.